ขอบอกว่า

      ตื่นเต้น แฮะ

พรุ่งนี้ (อืม ไม่ใช่ดิ วันนี้) จะเริ่มงานอย่างจริงจังแล้ว ไม่ใช่แค่เทรนเล่นๆเหมือนอาทิตย์ที่ผ่านมา

 

มาเขียนเท่านี้แหละ 

     คนมันตื่นเต้น นอนม่ายหลับ

 

 

 

To: ชิ.. อืม เพิ่งแยกกัน เจอหน้ามาหลายวัน คงมีเอียนกันไปข้าง (พอๆกับเอียนตัวย่อ  ด๋อยมาก OEE HPC CCFOT etc ตูจำไม่ได้เฟ้ยย!!) Welcome to Unilever too!(เสี่ยวอ่ะ)

      คิดถึงแกเหมือนกัน.. จุ๊ (รู้ได้งัยว่าเราอัพบล็อกแล้ว) เข้าไปอ่านเรื่องเพื่อนคนนั้นของแกแล้ว ชอบหว่ะ เจองี้คงนึกว่า พรหมลิขิตเลยดิ อือื

      ออ จ๋า ... แกหายๆๆๆๆๆๆๆไปหนายยย ตั้งใจเรียนเด้อ.. for the grade and TS2's pride (hmm and singapore prideด้วย ดีมะ)

 

..คิดถึง คิดถึง คิดถึง..

ไม่ได้ อัพบล็อกมานานมาก.. ทั้งๆที่เปิดคอมทีไร ก็จะต้องเปิดMy spaceขึ้นมาเพื่อ add blog entryทุกที แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เขียนทุกที เพราะบางทีเราก็ต้องอยากจะคิดthemeของเรื่องนั้นๆที่จะเขียน ทั้งๆที่ทำไมจะต้องมีพิธีรีตองอะไรด้วยเล่า ก็แค่อยากเขียนอะไรขึ้นมาซักอย่าง บางทีไปกะเกณฑ์อะไรมาก ก็หมดเวลา ปวดสมอง แล้วก้อไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นชิ้นเป็นอันซะงั้น ไม่ได้อัพบล็อกตัวเอง แล้วก้อไม่อ่านบล็อกคนอื่นด้วย ไม่รู้เพื่อนๆเป็นงัยบ้าง ยังคิดถึงกันอยู่บ้างป่าว

 

ผลจากการเตรียมของไปบริจาคให้น้องๆวัดบางไส้ไก่ คิดว่าสิ่งที่พวกเราทำประสบความสำเร็จมากเลย น้องๆ(ที่ซนกันมากๆๆๆๆๆๆๆ)ดูดีใจกับตุ๊กตาที่พวกเราเอาไปแจก แย่งกันตอบคำถามที่เราคิดสดๆกันตรงนั้น แล้วก้อรู้สึกดีที่ได้เห็นน้องๆมีความสุข ถึงน้องๆจะดูเด็กกันมาก แต่น้องๆก้อฉลาดมาก ตอบคำถามยากๆระดับปราบเซียนได้อีกต่างหาก

 

นับจากวันนั้น โลกก้อยังหมุนรอบตัวเอง แล้วก้อรอบดวงอาทิตย์ตามปรกติ แต่ชีวิตเรากลับไม่ค่อยจะปรกติเท่าไหร่ มีเรื่องเกิดขึ้นให้เล่าได้สามวันสองคืน เหมือนดูหนังมาราธอน เริ่มตั้งแต่ได้สัมภาษณ์งานที่ unileverครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง จนเค้ารับเข้าทำงาน ต้องทำเรื่องลาออกจากKPMG แต่ก้อยังได้ไปเที่ยวภูเก็ตกับเพื่อนๆที่บริษัทเก่า ช่วงที่ว่างงานไปสามสี่อาทิตย์ ก้อช่วยงานที่บ้านซะสองอาทิตย์ แล้วเวลาที่เหลือก้อเที่ยว เที่ยว เที่ยว เที่ยวแบบลืมวันลืมคืนกันเลย... เริ่มตั้งแต่กระโดดขึ้นรถทัวร์พาลูกค้าไปเที่ยวที่ปราณบุรี ต่อทริปขึ้นภูสอยดาว จับรถตู้ไปหัวหิน(อภินันทนาการโดย ครอบครัวมด และบ้านแสนสิริ) กลับบ้านมายังไม่ทันได้รื้อกระเป๋า ก้อขึ้นรถเก๋งคุณป๋าต่อไปบางแสน เฮ้อ เหนื่อย แต่... เป็นเวลาที่ดีมากๆ ทำให้ลืมความเจ็บปวด เรื่องวุ่นวายในชีวิตช่วงก่อนหน้าไปได้แบบไม่เหลือเศษเสี้ยวอะไรให้นึกถึงได้อีกเลย ทำให้เราพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับที่ทำงานใหม่ได้อย่างเต็มกำลังที่เรามี

 

แล้วนี่ก้อเริ่มงานมาได้อาทิตย์นึงแล้ว ทุกอย่างก้อดูจะราบรื่นดี ได้ไปดูโรงงานผลิตสินค้า ไปดูโรงเก็บสินค้า ตื่นเต้นไปกับวัฒนธรรมองค์กรใหม่ๆ ดูเหมือนว่าชีวิตจะดีหรือจะเลวอยู่ที่ความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมได้มากน้อยแค่ไหน ได้ช้าเร็วแค่ไหน อืมม คงมีเท่านี้แหละมั้ง

 

ไปนอนละ..

Sweet Dreamz