The title already speaks for itself. Frankly I wanna write this blog with cheery mood and all about the wonderful stories I had here in Singapore, the friendship from both new and old friends, the new hi-so life-style, learning how to cook, being a guide tour (ไกด์ทัวร์จำเป็น) for friends and also shopping!. But Cinderella wouldn't have her happily ever-after ending, hadn't she been tortured previously by the evil step-mother, and step-sisters.  

=Life is somehow sugar-coated but when you bite hard on it you'll find a bitter core.  yike! Reality does bite=

But I know. I know full well that this is all part of us growing up as a person. (sound very deep) ^-^ We all have our own pace of growing up, one faster than the other. Some learn it the hard way. Some never learn at all. For me it always has to be in Singapore.. First it's the O'Level, now it's the worklife. What is it with me and this Merlion city!?. Hmm, but the show must go on.

I cried today for a lot of things.  Already tried to maintain my self-control. But it just couldn't! Anyway I am feeling better now. And I will try to keep my good spirit up for work. Don't wanna be all moody and grumpy to innocent ppl.

I wil fight! Fight Fight Fight Fight to the death!

PS: ตอนนี้นึกถึงเพลง"เพียงพอ" มากๆๆๆ เพราะ"ชีวิตบางคน ดิ้นรนจนเกินคำว่าพอดี" แล้วตอนนี้เลยอยากมีซักคนที่จะบอกว่า "ฉันอาจจะเป็นอย่างนั้น กำลังแข่งขัน แก่งแย่งชิงกันไป แต่เหตุที่ฉันไม่เป็นอย่างใครรร บังเอิญว่าฉันมีเธอ ก็เลยไม่ต้องการไขว่คว้าอะไร ไม่ดิ้นให้ทรมาน หวั่นไหวก็หยุด และมั่นคงกว่าเดิม.."

(แต่เพราะหาไม่ได้ซักที เลยขอเอาเพื่อน+ธรรมะเป็นพึ่ง 55+)

Anyway, thanks for visitng guys! you all made my day brighther than the sunshine! Will be much sadder if i were to go through this alone. 

=Ling-ing=  

รู้ว่าวันวาเลนไทน์มันผ่าน มาตั้งหลายวันแล้ว แต่ก้อเอาเถอะเขียนถึงมันซะหน่อย.. อีกหนึ่งวันสำคัญที่ผ่านไปแบบไม่สำคัญเลยสำหรับเรา  

จะมีก้อแต่เรื่องพี่คนนั้น.. ที่อยู่ดีๆโทรมาให้เรางงๆอยู่พักนึงว่ามีเรื่องอะไรสำคัญอ๊ะป่าว (ก้อไม่ได้โทรคุยกันมาพักใหญ่แล้วนิ เค้านัดกันไปร้องเกะ ก้อไม่ไป เชอะ)  เฮ้อ.. ไม่ เข้าใจจริงๆนะเนี่ย ว่าที่โทรมาต้องการอะไร ช่วยบอกหน่อยได้มั๊ยว่าต้องการอะไร เพราะเราเองก้อไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าต้องการอะไร บอกมา จะได้เข้าใจ ยังงัยแล้วเราก้อไม่อยากจะเสียพี่ดีๆอย่างเค้าไป อ่ะ (หรือว่าเราจะพูดอะไรไม่เข้าหูเค้าแน่ๆเรย กำ)..

ขอพูดเรื่องเพลงบ้างดีกว่า เราเอาPlaylist มาแปะให้เพื่อนๆดูว่าตอนนี้เรากำลังอินกับเพลงรักๆที่กำลังเปิดกันเกร่อตามสถานีวิทยุมากแค่ไหน ก้อของเค้าดีจริงๆนี่นะ ฮอตฮิตติดชาร์ททั้งนั้นเรย.. อย่างเพลง "เปลี่ยน" ถึงมันจะเป็น เพลงเศร้า อกหัก แต่ให้ฟังกี่รอบเราก้อรู้สึกว่ามันเพราะที่สุดเลย.. เวลาที่เรารักใครแล้วมันต้องเหนื่อยอย่างในเพลง มันคงทรมาน เราคงอยากจะบอกตัวเองว่า พอเหอะ พอแล้วให้"เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ยังง่ายกว่า"

ท่อนนี้เลยทำให้นึกถึงคำถามที่ตอนเด็กๆ ชอบถามกันเองกับเพื่อนๆว่า ถ้าเลือกได้ เราจะเลือกคนที่เรารัก หรือ คนที่รักเรา แบบไหนจะดีกว่ากัน.. มาจนถึงตอนนี้ คำตอบเราก้อยังเหมือนเดิม เรายังเลือกรักคนที่เรารักอยู่ดี ถึงจะต้องทนเจ็บหน่อย แต่การที่จะไปรักคนที่เค้ารักเรา ทั้งๆที่เราไม่ได้มีใจให้ เหมือนกับเรากำลังหลอกทั้งตัวเอง หลอกทั้งคนที่เค้ารักเราอีกต่างหาก..

เพราะงั้นการจะเปลี่ยนใจไปรักใครคนใหม่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่พูดอ่ะ บางทีก้อต้องใช้เวลานานหน่อย ต้องทำตัวเนียนๆ ค่อยๆยอมรับความจริงว่า ถึงเป็นแค่เพื่อน ก้อยังดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันเลย (ให้ถือคติว่า "กำขี้ดีกว่ากำตด" อ่ะ 55) พอเป็นเพื่อน เราก้อจะได้แสดงความเป็นห่วงเค้าได้แบบเพื่อนๆ บางทีมันอาจจะสบายใจกว่าก้อได้ เป็นแฟนเลิกกันไปอาจจะมองหน้ากันไม่ติด แต่ความเป็นเพื่อนมันน่าจะอยู่ได้นานกว่า

เหมือนกับที่ไข่ย้อยบอกดากานดา

ไข่ย้อย: "สิ่งนึงที่เหมือนจะอยู่ได้นานและไม่มีวันที่จะหายไปได้ ก็คือ การได้เป็นเพื่อนกับแก" 

Ling-ing   

เคยเป็นกันบ้างมั๊ย? ที่ถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ฝันที่มีเมื่อคืนนี้ยังตามมากวนใจ กวนสมองให้คิดกลับไปกลับมา ทำให้เผลอสงสัยอยู่หลายครั้ง ว่า เอ๊ะ! นี่มันคือ.. ความฝัน หรือ เรื่องจริง? O_o

..//// 

Opening speech(ข้างบน).. เขียนไว้ซะเว่อร์เชียว :) แค่กำลังนึกถึงความฝันที่มีหลายๆคืนที่ผ่านมานิดหน่อย เราไม่รู้ควรจะเรียกว่า ฝันดี หรือ ฝันร้าย .. อืม คือเรื่องที่ฝันมันก้อเป็นเรื่องดีแหละ เรื่องที่ทำให้เราต้องยิ้มตลอดทั้งคืนเพราะกำลังจะสำลักความสุขตาย (มีความสุขก็เพราะ เราได้เจอคนๆนึงในฝันอ่ะนะ คริคริ) ^o^ แต่เรื่องมันเศร้าตรงที่มันเป็นแค่ความฝันเนี่ยดิ.. เฮ้อ.. ท่าจะเพ้อไปแล้วเรา ... (~.~)

ตอนนี้นอกจากเป็นหวัดงอมแงมแล้ว เรายังติด Grey's Anatomy (GA)งอมแงมอีกต่างหาก.. ตั้งแต่ไอ่ชงเอาSeason แรกมาแพร่เชื้อทิ้งไว้ให้บังเกิดความอยากดูต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปอีก จนวันนี้เราดูตามทันกับที่เค้าฉายจริงที่อเมกาแล้ว เย้~~ ผลจากการที่ติด GA คือทำให้วันๆไม่เป็นอันทำอะไรอย่างอื่นเลย ที่แพลนไว้ว่าจะออกไปซื้อของวันเสาร์อาทิตย์ ก้อไม่ได้ไป.. นี่ไม่มีชุดจะใส่ไปทำงานอยู่แล้ว หยั่งงี้จะไปโทษใครได้ละเนี่ย

แต่ยังงัย เราก้อขอ guarantee.. Grey's Anatomy is the most rocking series at the moment. (or at least the most addictive at the moment kor dai.. ) คือนอกจากเราจะดูแต่ละตอนของมันแล้วเนี่ย เรายังมาตามโหลดเพลงในแต่ละตอนอีก.. เพลงส่วนใหญ่จะออกแนวchill chillจัด แล้วก้อมาจากนักร้องno name ซะเป็นส่วนใหญ่. ไม่รู้สิ ชอบจัง

โอเค ดูหนัง ดูละคร แล้วจะไม่วกมาเขียนถึงชีวิตจริงได้งัย (จริงมะ)..  ในทีวี มันก้อเหมือนหยิบชีวิตคนมาถ่ายลงบนม้วนฟิลม์แล้วก้อเปิดฉายให้เราดู  ต่างก้อตรงที่ ชีวิตเราไม่มีปุ่มpause หรือ ปุ่มrewind ที่จะอนุญาตให้กลับไปแก้ไขอะไรก้อได้ในอดีต.. Every decision defies who you are, or the person you will become. แต่ก็ไม่มีใครห้ามเราได้หรอกนะ ถ้าเราคิดอยากจะแก้ไข ก็ให้เริ่มต้นจากเวลาปัจจุบันเป็นต้นไป ทุกอย่างยังเปลี่ยนได้เสมอ

แล้วก็เพราะชีวิตไม่มีจุดจบที่ตายตัว มันเลยเหมือนกับplotในหนังซีรี่ย์ ที่คนเขียนค่อยๆพัฒนาตัวละครแต่ละตัวตามเหตุการณ์ที่ตัวละครต้องเจอ ทำให้ตัวละครค่อยๆมีมิติ.. และตราบใดที่เรายังไปไม่ถึงตอนจบของเรื่อง ตราบใดที่เรื่องราวของวันพรุ่งนี้ยังขึ้นอยู่สิ่งที่เรากำลังจะทำในวันนี้หรือแม้แต่ขณะนี้ เมื่อนั้น ทุกอย่าง คือ ความเป็นไปได้. Life is full of possibility.

แต่ความเป็นไปได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีแต่ทางขึ้นอย่างเดียวหรอกนะ.. ทางลงต่ำมันก้อมีรอเราอยู่เหมือนกัน ที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า "ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย"งัย ท่านคงไม่ได้หมายถึง การขับรถประมาท แล้วจะถึงแก่ความตายอย่างเดียวหรอกนะ.. ความประมาทในเรื่องใกล้ตัวก้อเป็นหนทางสู่ความหายนะในหลายๆแบบได้เหมือนกัน อย่างเช่น ประมาทในเรื่องการกิน ประมาทในเรื่องการพักผ่อนนอนหลับ ก้อทำให้สุขภาพเสื่อมโทรมวันละนิด.. ประมาทในเรื่องการพูดจา ไม่ระวังคำพูด ก้ออาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เราเองก้อคาดไม่ถึงได้เหมือนกัน (ที่ยกตัวอย่างพวกนี้มา ก็เพื่อเตือนตัวเองทั้งนั้น ) 

เพราะงั้นถ้าได้โอกาสที่จะแก้ไขตัดสินใจใหม่แล้ว ยังจะอุตส่าห์เลือกทางผิดอยู่อีก อย่างนี้ก้อสมควรเรียกว่า "สอนไม่จำ"แล้วหล่ะ

Ling-ing   

      20 January 2006  

I have been editting this blog entry for 4 or 5 days now. (and I hope this would be my last time to do so)

It's just I have so many things to write about in my head but these things aren't just related and they aren't that easy to express either.

So I guess a better way to get this blog entry over and done with is to keep rambling on and on... [and i guess it did work because you're reading it at this very moment. YES!! ] 

Well, during the past few weeks I was pretty free from any urgent work assignment, so I was sent on a mission to design our original never-before-seen CD-Finance Team t-shirt. This t-shirt is meant to be a gift for our boss, the one that is leaving (he's actually already left but he's coming back next week to clear his stuff and for our tiny little get-together "Good Luck" party). 

These are characters of our team members ^-^ (by the way this ended up nowhere near the t-shirt design  )

Our leaving boss, a.k.a. the Father, is an encouraging man. He reads heaps of management books, like the Covey's 8th Habits, the Drucker Way, and all that jazz. I guess that's where he gets his management style from. I think because he keeps practising and keeps reading until it becomes so natural, which brings him a productive outcome.

On the first working day with him, I remembered him saying he couldn't let any of the 3 candidates for Finance Trainee go. We're so good that he had to take all 3 of us. I may never know his actual reason but that just sounds flattering, don't you think? But I am beginning to wonder if it was a wise decision..!?

After working for some time I think I am better off with studying than working. At work you need to fight, and I  don't mean like a fight with an obvious competitor, if you know what I mean. It's more like a fight for what's right for you, a fight for your boss recognition, a fight for not being responsible for crappy unneccessary workload, a fight to show you're worthy to the company.  There always be a fight. Friendly or enemy-like.. it is so unavoidable.

I'm not a competitive person and I never will be.. so being in a fight, it is so darn uncomfortable, and torturing.

But don't get me wrong. I can cope with some healthy competitions. I just hope that I will not have to fight ever in my life.

Or maybe I have to create my own Utopian world, b'cos it seems so impossible to remove all kinds of competitions from this world we're living in.

So Hello!! Competition.

 =L-I-N-G-ing=

     19 December 2006 

กลับมาแล้ว! ยังเคลียร์งานไม่เสร็จหรอกนะ แต่ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวมาก ต้องขอพักซะหน่อย

เห็นมีคนออกตัวว่าเป็นผู้ติดตามบล็อกเราอย่างเหนียวแน่น (คิดไปเอง รึเปล่า?) ^o^ ทำให้มีกำลังใจมานั่งอัพเดทขึ้นมานิดนึง

"กำลังใจ" เป็นแรงผลักดันที่ดี ทำให้เราตัดสินใจทำอะไรได้มากมายบนโลกใบนี้

ใครๆ ก็ต้องการกำลังใจ

(เพราะฉะนั้น ไม่ควรจะประหยัดในเรื่องเหล่านี้นะจ๊ะ)

ไปเดิน ตลาดนัดจตุจักร มาสองอาทิตย์ติดกัน ได้ของใช้มาเยอะแยะ...แต่ของที่ซื้อมาแล้ว รู้สึกภูมิใจที่สุด คือ ต้นไม้ กับกระถางเพ้นท์ใบจิ๋ว ต้นไม้จิ๋ว ราคา ไม่กี่สิบบาท (ต้นละ20 บาท 3 ต้น ห้าสิบ) ซื้อมาตั้งหลายต้นแหน่ะ ที่ชอบเป็นพิเศษก้อมี เฟิร์นข้าหลวง (ในรูป), เฟิร์นราชินี, สโนว์ไวท์, พรมออสเตรเลีย, ต้นโฮย่า (รูป ) และอื่นๆ

ส่วนกระถาง ตอนแรก ก็พยายามจะเพ้นท์เองอยู่หรอก.. แต่อย่างที่เห็นในรูป ของที่เค้าวางขาย สวยขนาดนี้ เรายอมแพ้ดีกว่า (จะเพ้นท์ให้ก้อแต่คนพิเศษ โอกาสพิเศษ เท่านั้นแหละ)

อืม ตอนนี้ก้อเลยกำลังสนุกกับการแต่งสวนขนาดย่อมบนโต๊ะ ไม่มีอะไรจะcomplain เกี่ยวกับชีวิตช่วงนี้ นอกจาก ทำงานนี่มันเหนื่อยแฮะ  รอเวลาที่จะได้ไปเรียนต่อ เพราะมันหมายถึง จุดจบของการทำงานช่วงแรก และ เรา(คง)จะได้เที่ยว และ(คง)จะได้ทำอะไรที่อยากจะทำซะที

ตอนนี้ ก้อมีความสุขกับ สิ่งเล็กๆน้อยๆในชีวิต ตามรายทางไปก่อนละกัลล..

อากาศเริ่มหนาวแล้ว ค่อยเหมาะกับบรรยากาศเทศกาลปลายปีหน่อย Merry Cristmas  และ  สวัสดีปีใหม่ ทุกๆคน

อาทิตย์ที่แล้วไปเที่ยวสัตหีบ กับกลุ่ม"คนใจง่าย" ชวนไปไหนก้อไปหมด ไม่กลัวคนแปลกหน้ากันเลยจริงๆ

 ทริปนี้ ไม่มีโอกาสได้ใช้กล้อง ปญอ(ปัญญาอ่อน)CASIOเลย เพราะมัวแต่สนใจเล่นกล้อง  ปญอก  (ปัญญาอ่อนกว่า) ที่ได้แถมมากะครีมกันแดดVasaline(โฆษณาสินค้าบริษัทไปในตัว ^-^กิกิ) มันกันน้ำได้ด้วย ตื่นเต้นมาก จนตอนนี้ก้อยังไม่รู้ว่ารูปออกมาจะเวิร์ครึเปล่า เพราะมันเป็นกล้องฟิลม์ ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่ไม่ได้ใช้กล้องฟิลม์กันซะนาน แหม

พอมานั่งดูรูปที่พี่ๆถ่ายก้อเกิดกิเลส อยากได้กล้องDSLRมาเป็นอุปกรณ์คู่กายซักตัว รูปสวยมากๆ ฟ้าเป็นฟ้า ทะเลเป็นทะเล งามจิงๆเลย

อดไม่ได้เลยขอหยิบมาเข้าphotoshop ตัดแปะลงบล็อกซะเลย สนุกดีเวลามีรูปถ่ายสวยๆมาให้เล่น คราวนี้ไม่ได้ใช้filterอะไร ช่วยมากมาย (แต่ก้อยังใช้เวลานานอยู่ดี) อยากใส่รูปทุกคนลงแต่ไม่สามารถอ่ะ เพราะมันจะไม่มีที่ไว้ให้เขียนกันพอดี

เฮ้อ นั่นแหละ เห็นแล้วก้ออยากได้กล้องใหม่จังเลยยย เงินเดือนเดือนแรกยังไม่อยากหยิบออกมาใช้แฮะ มันจะเป็นลางไม่ดีเอา อดใจไว้ก่อนดีกว่า แล้วก้อมีแต่คนบอกว่า พอได้กล้องแล้ว ค่าใช้จ่ายมันก้อยังไม่จบ เดี๋ยวก้อต้องอยากได้เลนส์ อยากได้นู่น อยากได้นี่ ไปอีกมากมาย

  =  = /

ขอได้รับความอุปการะคุณรูปงามๆเหล่านี้จาก พี่ นุ, พี่โป้ง, พี่กอลฟ์